Kees van Laarhoven

Overgewicht (Body Mass Index >25) wordt dé ziekte van de 21e eeuw met wereldwijd een endemische prevalentie van 50-60%. Obesitas (BMI >30) groeit tot 30% en ernstige obesitas (BMI >35% of ernstige comorbiditeit) groeit tot 15%. Bij een verwachte wereldbevolking van 8,5 miljard inwoners in 2030, over 12 jaar, betekent dit dat, volgens de huidige internationale criteria, 1,3 miljard mensen in aanmerking gaan komen voor een bariatrische operatie. In Nederland zouden dat 2,5 miljoen mensen zijn.

Dat gaan we niet doen, het is niet mogelijk en we moeten het niet willen.

Het voorbeeld van obesitas laat zien dat de hedendaagse symptomatische benadering van een ziekte de houdbaarheid van ons gezondheidszorgstelsel ondermijnt. De gezondheidszorg vaart ‘in de verkeerde richting’. Technische innovatie en topkwaliteit van medische zorg zijn de hoekstenen van ons huidige gezondheidszorgsysteem. Tegelijkertijd, terwijl de kwaliteit van ons gezondheidszorgsysteem nog nooit zo hoog was, is de wereldbevolking nog nooit zo ongezond geweest. Deze discrepantie vraagt om herbezinning en nieuwe oplossingen. De eenzijdige zuiver symptomatische ‘ziektezorg’ benadering, kan fysiek het zorgvraagstuk van de toekomst niet bolwerken en maakt de zorg medeverantwoordelijk voor de instandhouding van onze ‘obesogene’ wereld én het menselijk verval.
Allereerst accepteren we dat onze levenswijze, qua voeding, lichaamsbeweging en stressmanagement, gedomineerd wordt door verkeerde economische ‘drivers’. We laten de korte-termijn-economische belangen, met name in de voedings- en mobiliteitsindustrie, prevaleren ten koste van de middellange termijngevolgen voor de volksgezondheid. Daarbij accepteren we een mentale en fysieke achteruitgang van ons menselijk ras. Homo sapiens verandert van een geëvolutioneerde overwinnaar naar een degenererend species.

Meer informatie: